Bij een geboorte worden er drie dingen geboren

Onlangs zat ik bij een cliënte in het ziekenhuis. Zoals wel vaker begonnen we te praten over bevallen, moeder worden en alles wat daarbij komt kijken. Op een bepaald moment zei ik dat er bij een geboorte eigenlijk geen twee, maar drie dingen geboren worden.

Je baby, natuurlijk. Dan de placenta. En dan nog iets: je hart.

Ik weet dat het een metafoor is, maar sinds ik het hardop zei, blijft het in mijn hoofd hangen. Zo voelt moeder worden voor mij soms echt. Alsof je hart uit je lijf gehaald wordt en vanaf dan open en bloot in de wereld rondloopt.

Dat is prachtig, maar ook doodeng.

Ineens is er dat kleine mensje van wie je zoveel houdt. Die liefde voelt soms bijna fysiek. Je kijkt naar je kind dat gewoon een boterham zit te eten, terwijl jij aan je koud geworden koffie nipt, en je denkt: hoe kan ik in godsnaam zóveel van iemand houden?

Maar met die liefde komt ook een kwetsbaarheid waar niemand je echt op kan voorbereiden. Een hart dat zo open ligt, kan ook gekwetst worden. Vanaf het moment dat je moeder wordt, loopt er iemand rond met wie er absoluut niets mag gebeuren. Je zou alle pijn, verdriet en teleurstelling van die persoon willen weghouden, en tegelijk weet je diep vanbinnen dat dat niet kan.

Volgens mij praten we daar veel te weinig over als het gaat over de overgang naar het moederschap.

Er wordt niet alleen een baby geboren

Tijdens de zwangerschap zijn we vooral bezig met de geboorte van de baby. We leren over weeën, ontsluiting, persen, houdingen, ademhaling en wat er daarna met de placenta gebeurt. We kopen kleertjes, richten een kamertje in, kiezen een geboortekaartje en denken al na over hoe we ons kind willen opvoeden. We proberen ons voor te stellen hoe het zal zijn als die baby er eindelijk is.

Maar ondertussen gebeurt er ook iets met jou.

Je wordt moeder.

Dat wil niet zeggen dat er tijdens de bevalling ineens een knop omgaat en je overspoeld wordt door onvoorwaardelijke liefde. Bij sommige vrouwen gebeurt dat wel. Bij anderen groeit die liefde langzaam. Zeker na een moeilijke of traumatische bevalling kan die eerste periode er heel anders uitzien dan je gehoopt of verwacht had.

Dat maakt je niet minder moeder.

Met dat geboren hart bedoel ik iets anders. Ik bedoel het besef dat je vanaf nu niet meer alleen voor jezelf verantwoordelijk bent. Dat er iemand is die zo diep met jou verbonden is dat alles wat die kleine mens overkomt, ook jou raakt.

Je hart zit natuurlijk nog gewoon waar het hoort. Gelukkig maar, want met al die organen die tijdens de zwangerschap plaats moeten maken voor je groeiende baby, is het daar al krap genoeg. Toch voelt het alsof een stukje ervan voortaan buiten je lichaam rondwandelt.

Dat open hart

Misschien is dat nog het mooiste en meest bijzondere aan moederschap: die enorme liefde en die enorme kwetsbaarheid bestaan gewoon naast elkaar.

Je hart staat open voor meer liefde dan je ooit voor mogelijk hield, maar daardoor staat het ook open voor angst en verdriet. Je kan intens gelukkig worden van iets wat voor een ander volkomen banaal lijkt, en vijf minuten later wakker liggen omdat je je zorgen maakt over je kind.

Hoe ouder je kind wordt, hoe duidelijker het wordt dat je dat hart nooit meer veilig kan wegstoppen.

Je kan je kind begeleiden, beschermen waar het kan, troosten als het nodig is en proberen een veilige plek te zijn. Maar je kan niet voorkomen dat het ooit pijn zal hebben. Eerst is dat misschien de eerste val op de speelplaats, waar een kus en een pleister gelukkig nog wonderen doen. Later is het een vriendinnetje dat plots niet meer wil spelen, een examen dat helemaal niet loopt zoals gehoopt, of het eerste liefdesverdriet. Hoe graag je het soms ook zou willen overnemen: je kan niet alles oplossen en je kan niet zorgen dat de wereld altijd zacht is voor je kind.

Dat hoort erbij, ook al zouden we het soms liever anders zien.

Dus ja, technisch gezien worden er bij een bevalling twee dingen geboren: een baby en een placenta.

Maar voor mij zijn het er drie.

Je baby wordt geboren. Je placenta wordt geboren. En ergens tussen alles wat er op dat moment gebeurt, wordt ook je hart opnieuw geboren.

Misschien klinkt dit allemaal wat dramatisch. Maar allee, denk er eens over na: vanaf dat moment loopt er gewoon iemand rond die een stukje van jouw hart met zich meedraagt. Iemand die gaat vallen, groeien, fouten maken, verliefd worden, verdriet hebben, je af en toe compleet zot maken en hopelijk vooral veel moois meemaken.

En bij alles wat die kleine mens meemaakt, voelt dat moederhart op de een of andere manier mee.

Of soit. Zo voelt het voor mij toch.

Bereid je voor op de geboorte van je baby, en ook op die van jou als moeder

Een geboorte draait om weeën, ontsluiting en alles wat er tijdens je bevalling gebeurt, in het ziekenhuis of thuis. Maar ook om jou, om moeder worden en alles wat daarbij komt kijken.

In mijn doulabegeleiding maak ik daar ruimte voor. We bespreken de praktische kant van je bevalling, maar ook de vragen, twijfels en gedachten die onderweg naar het moederschap opduiken.

Benieuwd hoe ik jou en je geboortepartner kan begeleiden? Bekijk mijn doulabegeleiding of contacteer me gerust vrijblijvend.