Na alles wat eraan voorafging

Melissa vertelt over de geboorte van haar zoon Olin.

Mijn verhaal begon eigenlijk al lang voor de geboorte van Olin.

Ik was een fertiliteitstraject gestart als alleenstaande mama in wording. Door eerdere medische problemen had ik gehoord dat ik misschien nooit een kindje zou kunnen krijgen. Ik hield er dus rekening mee dat het een lang traject kon worden, met meerdere pogingen en misschien ook teleurstellingen.

Maar soms loopt het leven anders dan je verwacht. Na mijn allereerste inseminatiepoging bleek ik meteen zwanger.

Ik deed meerdere zwangerschapstesten. De ene na de andere was positief, maar toch vond ik het moeilijk om het te geloven. Zelfs na de bloedtest bleef er ergens in mijn hoofd een stemmetje dat het nog niet helemaal kon bevatten. Pas bij de eerste echo, toen ik het kleine leven in mijn buik met mijn eigen ogen zag, drong het tot me door: er groeide een kindje in mij. Mijn kindje.

Mijn droom om mama te worden kwam plots heel dichtbij.

De zwangerschap was lichamelijk zwaar. Ik werd maandenlang geplaagd door ernstige misselijkheid en overgeven. Soms moest ik echt van dag tot dag leven. Tegelijk kwamen er heel wat twijfels naar boven. Zou ik dit wel kunnen? Zou ik een goede mama zijn? Zou ik mijn kindje alles kunnen geven wat ik hem wilde geven?

Ik had zo hard naar dit kindje verlangd, maar nu het echt gebeurde, voelde ik ook hoe groot de verantwoordelijkheid was. Ik wilde het zo graag goed doen.

En dan was er nog de bevalling.

Daar was ik op voorhand ontzettend bang voor. Door mijn eerdere medische problemen en oude letsels vreesde ik dat ik tijdens de bevalling te veel pijn zou hebben. Ik wist niet hoe mijn lichaam zou reageren en of ik het wel zou aankunnen als de pijn te hevig werd. Ik was bang dat de bevalling traumatisch zou worden en dat alles me op een bepaald moment te veel zou worden.

Ik wilde graag vertrouwen hebben in mijn lichaam, maar dat was niet vanzelfsprekend. Ik had nood aan iemand die mijn angsten begreep, me gerust kon stellen als ik in paniek dreigde te raken en voor mij kon spreken als ik zelf niet meer goed kon aangeven wat ik nodig had.

Daarom was de begeleiding van Lindsay voor mij zo belangrijk. Ze kende mijn verhaal en wist waar mijn angsten vandaan kwamen. Het gaf me rust om te weten dat ik er niet alleen voor zou staan.

Ik hoopte op een bevalling waarin ik me veilig en gesteund zou voelen. Wat ik toen nog niet wist, was dat Olin veel vroeger dan verwacht geboren zou worden en dat onze start samen er anders zou uitzien dan ik me had voorgesteld.

Mijn water brak toen ik 34 weken zwanger was. Ik lag in het ziekenhuis toen ik de eerste weeën begon te voelen. Ik belde de vroedvrouw, maar zij geloofde niet meteen dat de bevalling begonnen was en zei dat ik opnieuw moest proberen te slapen.

Een uur later belde ik opnieuw. Ik voelde dat er iets aan het gebeuren was en was ervan overtuigd dat het begonnen was. Deze keer werd dat bevestigd: ik had vier centimeter ontsluiting.

Toch was ik nog een beetje in ontkenning. Ik kon moeilijk geloven dat het echt zover was. Dat ik binnen enkele uren misschien een kindje zou hebben. Dat ik na al die maanden van proberen, hopen, twijfelen en zwanger zijn plots mama zou worden.

Tijdens de bevalling heb ik alles heel bewust meegemaakt, maar tegelijk voelt het alsof een groot deel ervan in een waas aan me voorbijging. Sommige momenten herinner ik me nog heel goed. Andere zijn veel vager.

Ik weet nog dat ik op de bal zat en dat fijn vond. Ook in bad liggen hielp me om de weeën op te vangen. Dat waren momenten waarop ik me relatief comfortabel voelde en de bevalling op mijn eigen manier kon beleven.

Tot het op een bepaald moment niet meer ging. Ik had ontzettend veel last van mijn oude letsels. Het voelde alsof mijn been er opnieuw bijna af hing. Ik vroeg om een epidurale verdoving, omdat ik die op dat moment echt nodig had. Pas daarna vond ik de rust terug die ik nodig had.

Wat me ook is bijgebleven, is hoe goed ik me gesteund voelde. Lindsay coachte en begeleidde me, en kende mijn angsten. Ook Aline, de meter van Olin, kwam naar het ziekenhuis. Ik had haar die ochtend om 5.20 uur wakker gebeld met de vraag of ze ook wilde komen. Ze kwam tegen het einde van de bevalling aan en steunde me enorm.

Ik hoefde het dus niet alleen te dragen. Ondanks mijn angst voelde ik dat er mensen naast me stonden die me hielpen om door de bevalling heen te gaan.

De eerste ontmoeting

Olin werd geboren na 34 weken en 6 dagen zwangerschap. Ik had natuurlijk nooit gepland dat hij al zo vroeg zou komen. Toen ik besefte dat hij echt zou komen, was er opnieuw ongeloof. Klopt dit wel? Ga ik nu echt mama worden?

Er was ook veel angst. Hij was nog zo klein en kwam vroeger dan verwacht. Zou hij zelfstandig kunnen ademen? Welke problemen zouden er kunnen zijn? Wat zou er gebeuren zodra hij geboren was?

De artsen, mijn gynaecoloog en de kinderarts hadden me voorbereid op wat er bij een vroeggeboorte kon gebeuren. Maar weten wat er zou kunnen gebeuren, is niet hetzelfde als het meemaken.

Om 11.31 uur werd Olin geboren. Het eerste moment was niet helemaal zoals ik me had voorgesteld. Hij maakte geen geluid en was helemaal blauw. Dat was ontzettend schrikken. Hij kreeg meteen zuurstof toegediend en gelukkig ging het daarna beter.

Na die eerste angstige momenten kregen we gelukkig toch ons gouden uurtje. Olin mocht op mijn borst liggen en we kregen huid-op-huidcontact.

Als ik daaraan terugdenk, word ik nog steeds emotioneel. Ik wou dat ik dat moment honderd keer opnieuw kon afspelen.

Daar lag hij dan. Mijn kindje. Mijn zoon. Het kleine mensje waar ik zo lang naar had uitgekeken en waarvan ik me tijdens mijn zwangerschap soms nauwelijks kon voorstellen dat ik hem ooit echt in mijn armen zou houden.

Het was een mengeling van ongeloof, trots en een liefde die ik nog nooit eerder had gevoeld. Is dit echt mijn kind? Ben ik nu echt mama?

Omdat Olin zo vroeg geboren was, moest hij naar de neonatologie. Hij had moeite met zijn longetjes en vertoonde tekenen van een infectie. Er werden onderzoeken gedaan, hij kreeg extra zuurstof en er werd antibiotica opgestart. Er was zelfs even de vrees dat er een gaatje in zijn longen zat. Gelukkig bleek dat niet zo te zijn. Zijn longetjes waren nog onvoldoende ontwikkeld omdat hij zo vroeg geboren was.

Ik hoopte vooral dat ik hem zo snel mogelijk opnieuw zou mogen vasthouden. Dat was moeilijk aan onze start samen. Ik was eindelijk mama geworden, maar mijn baby kon niet gewoon bij mij blijven. Hij lag op neonatologie, waar hij de zorg kreeg die hij nodig had. Er volgde nog een periode van onzekerheid, wachten en hopen dat hij iedere dag een beetje sterker zou worden.

Als ik nu terugkijk

Als ik nu terugkijk, denk ik aan een heel mooie bevalling, ook al kende onze start samen een moeilijke afloop. De geboorte zelf is iets waar ik met een goed gevoel op terugkijk. Er waren angstige momenten en veel onzekerheid, maar ik voelde me gesteund en kon de bevalling bewust meemaken.

Dat Olin daarna naar neonatologie moest, maakte het een ander verhaal dan ik had gehoopt. Ik kon hem niet zomaar mee naar huis nemen en we moesten allebei nog een moeilijke periode door. Maar dat doet niets af aan de betekenis van zijn geboorte voor mij.

Op 29 september 2026 werd ik mama. Na alles wat ik had meegemaakt om zwanger te kunnen worden, na alle twijfels en na een zwangerschap die lichamelijk ontzettend zwaar was, was Olin er eindelijk.

Als ik één moment opnieuw zou mogen beleven, dan is het zonder twijfel dat eerste moment met hem. Hem voor het eerst zien, hem op mijn borst voelen en beseffen dat hij echt mijn kindje was. Dat gevoel zou ik nog honderd keer opnieuw willen ervaren.

Misschien zegt het ook iets over hoe positief ik op mijn bevalling terugkijk dat ik gerust nog eens zou willen bevallen. De bevalling zelf heeft me niet afgeschrikt. Integendeel: ondanks mijn angst kijk ik er met een goed gevoel op terug.

Maar opnieuw zwanger worden hoeft voorlopig echt niet. Ik heb mijn portie misselijkheid, overgeven en zwangerschapskwaaltjes wel gehad. Voor nu ben ik vooral ontzettend blij dat ik mijn zoontje eindelijk bij me heb. Dat is meer dan genoeg.

Wat ik andere mama’s wil meegeven

Als ik iets zou mogen meegeven aan een mama die binnenkort gaat bevallen, dan zijn het eigenlijk drie dingen.

Je hoeft niet alle vertrouwen in jezelf te hebben voordat je aan een bevalling begint.

Je mag bang zijn. Je mag twijfelen aan jezelf en je mag het spannend vinden. Ik heb me ook afgevraagd of ik het wel zou kunnen, of ik de pijn zou aankunnen en of ik een goede mama zou zijn. Die twijfels maakten mijn verlangen naar mijn kindje niet minder groot. Je hoeft niet zonder angst aan een bevalling te beginnen om er toch doorheen te kunnen komen.

Je hoeft het niet alleen te doen.

Voor mij heeft de steun van Lindsay en Aline een enorm verschil gemaakt. Het was zo waardevol om mensen naast me te hebben die me geruststelden, me hielpen en er waren op de momenten waarop ik dat nodig had. Je mag hulp vragen. Je mag aangeven wat je nodig hebt. En je mag iemand aan je zijde willen die voor je opkomt wanneer je dat zelf even niet meer kunt.

Een bevalling hoeft niet volgens plan te verlopen om een mooie ervaring te zijn.

Ik had nooit gepland dat Olin bij 34 weken en 6 dagen geboren zou worden. Ik had gehoopt op een andere start, zonder de zorgen en de neonatologie. Toch kijk ik met een goed gevoel terug op mijn bevalling. De geboorte en de moeilijke periode die erop volgde, zijn twee delen van hetzelfde verhaal, maar ze hoeven niet hetzelfde gevoel achter te laten.

Soms loopt het anders dan je had gehoopt. Soms is er angst, zijn er onverwachte wendingen en begint het moederschap anders dan je had voorgesteld. Maar ook dan mag er ruimte zijn voor mooie momenten, voor opluchting, voor liefde en voor die eerste ontmoeting die je nooit meer vergeet.

Op 29 september 2026 werd ik mama van Olin. Ondanks alles wat anders liep dan verwacht, blijft dat de dag waarop mijn leven voorgoed veranderde.